25 jaar Jefta - hoe het begon

Gegevens

Gemaakt op vrijdag 02 september 2011 13:44

‘Hoe goed is het, hoe heerlijk, als broeders en zusters bijeen te wonen. Daar geeft de Heer zijn zegen, leven voor altijd.’ Psalm 133:1, 3

De kerk is iets wat God bouwt, ook de plaatselijke kerk. God gebruikt daar wel mensen voor. Maar het is geen mensenwerk. Het stijgt daar ver boven uit.
Het begon in een huiskamer in Prinsenbeek, in de zomer van 1985. Op zondagochtend, dat was immers de tijd voor erediensten? Eerst met z’n vieren: wij twee en onze kinderen Pieter en Marlou.
Al spoedig kwam er aanwas: Marion en Frans van der Meulen. John en Anna Oei. Het aantal groeide tot 30. Met Kerstmis werd besloten een dienst buiten de huiskamer te houden. Maar waar? Gekozen werd voor een bijruimte bij restaurant Bouvigne, destijds Markendael geheten, wat ook de vaste locatie voor de ijsclub was. De ijsbaan ligt erachter. We mochten de ruimte hebben op kerstochtend, onder voorwaarde dat het niet zou vriezen. Wij bidden natuurlijk, en het vroor niet.

We hielden een dienst. Daarna dronken we een drankje. Het was feest. Eind 1985 werd een rechtspersoon opgericht. De naam die we ontvingen voor de groeiende gemeenschap was Jefta. Jefta betekent: Hij (de Heer) zal openen. We geloofden dat God deuren zou openen. Ook was er een beeld van een sleutelbos, dat daarbij aansloot. Begin 1986 werd besloten naar buiten te treden en om te zien naar een vaste ruimte voor de zondagse diensten. Toen ging Jefta echt van start. De keuze viel op het gebouw van de Doopsgezinde kerk in Breda. We konden daar op zondagmiddags om 13.00 uur terecht. Niet zo’n gunstig tijdstip, maar ja.

Al snel werd gewerkt met huisgroepen die tweewekelijks bij elkaar kwamen.

We kregen input van Henk Rothuizen en vele anderen die meer ervaring hadden. Dankzij onze aansluiting bij Rafaël Nederland en het wereldwijde kerkgenootschap The Foursquare Church, werden we gecoacht en gementord, en kregen we vanaf het begin imposante sprekers van overzee zoals Ron Mehl, Juan Ortis, Jerry Cook, Ralph Moore. We zijn altijd gezegend geweest met vriendschappen en relaties binnen deze verbanden. Dat heeft Jefta behoed voor ontsporingen. We bezochten conferenties en seminars, namen deel aan allerlei activiteiten in Nederland en daarbuiten, waardoor input en bijsturing plaatsvond. Daardoor kon Jefta zich gezond ontwikkelen. Wie herinnert zich nog de campagnes met Patty Blue, eind 80er jaren? Of de keer dat Rev. Jayaraj Krishnan uit India bij ons was, die ons in 1990 bezocht en om hulp vroeg voor het weeshuis dat hij in Tamil Nadu wou beginnen. We besloten te helpen. Nu is dat weeshuis niet meer weg te denken. Het wordt gesteund door vele kerken over de hele wereld en huisvest nu 2000 wezen en weduwen, en leidt jonge mensen op tot voorgangers die uitgezonden worden door heel India.

We zijn altijd blij geweest met de lokale en nationale structuren waarbinnen we werkten. Erkenning van leiderschap, verantwoording afleggen, delegeren van taken, discipelschap, teamspirit zijn altijd onze uitgangspunten geweest. Liefde, vergeving, aanvaarding, genade, aanbidding, bewogenheid voor mensen waren onze waarden.

We hebben andere locaties gehad voor onze diensten. Na de Doopsgezinde kerk: de Pelgrimskerk, Motel Breda, en tenslotte het Prisma College (Graaf Engelbrecht). Voor onze trainingen en kleinere samenkomsten konden we achtereenvolgens gebruik maken van Het Luzac College, het Leger des Heilsgebouw, het Jeftakantoor aan de Teteringsedijk en al vele jaren ons huidige kantoor aan het Voorerf.

Een vast eigen kerkgebouw hebben we nooit gehad. Wel naar omgekeken, maar op een of andere manier is het nooit verwezenlijkt. We zijn dankbaar dat we al zoveel jaar gebruik kunnen maken van onze huidige ruimte in de school voor onze diensten, en alle klaslokalen voor de kinderkerk. We zijn dankbaar voor de drie dochtergemeentes die uit ons zijn voortgekomen: Puttershoek, Den Bosch en Dongen.

Enkele jaren geleden heeft de volgende generatie het werk voortgezet: Hans en Marina, Geert Jan en Heidi, Marco en Paulien, en vele anderen. Mensen die net zo’n hart voor de zaak hebben als wij.

Het is niet mogelijk, en ook niet voor iedereen interessant, alle gebeurtenissen van Jefta in dit geschrift op te sommen. Het gaat erom een beetje onze achtergrond en kleur duidelijk te maken.

Gemakkelijk is het niet altijd geweest. De zegen is groot geweest, de strijd soms ook. Mensen in wie je veel hebt geïnvesteerd en die plotseling verdwenen zijn. Afscheid nemen van mensen die een nieuwe gemeente gingen stichten. Vrienden die we ten grave hebben moeten dragen.

Maar gelukkig ook de vele nieuwe mensen die we hebben mogen verwelkomen, dopen, opleiden, en uitzenden; de kinderen die we aan God hebben opgedragen, de huwelijken die we hebben ingezegend. Onze kerk lijkt wankel. Geen eigen gebouw. Grotendeels werken met vrijwilligers. Beperkte middelen.
Het lijkt een kaartenhuis dat zó in elkaar kan storten.

Maar het is Gods kaartenhuis, gebaseerd op liefde en relaties. En dat is de sterkste kracht in deze wereld. Daar kan niets tegenop. Zelfs de poorten van de hel zijn er niet tegen bestand. De samenstelling van Jefta is natuurlijk veranderd. Maar het is een vreugde om te constateren dat velen nog in ons midden zijn: werkers van het eerste tot en met die van het elfde uur.

Als je terugkijkt kom je tot de conclusie dat de kerk als het huisgezin van God de meest gezonde, zegenrijke omgeving is om in te wonen. Zal God dan bij de mensen wonen? Ja, dat is nu al het geval. Maar eenmaal zullen we allemaal samenzijn in de nieuwe stad, de Bruid van Christus, het Nieuwe Jeruzalem. Dit is nog maar een voorproefje. Proficiat! Dank U Heer!

Ap en Anita Verwaijen