Ezel...

Gegevens

Gemaakt op dinsdag 08 november 2011 08:54

Een ezel stoot zich in ’t algemeen niet tweemaal aan dezelfde steen. Maar sommige ezels doen dat wél.

Een tijd geleden sprak Ap over onze oosterse vaas, die door een stoeipartij van onze kleinzoon met een vriendje op de grond viel zodat de hals brak. Hij is uren lang met veel geduld bezig geweest de vaas te herstellen.

Toen ik daarna op een dag aan het stofzuigen was zwiepte de vaas van tafel, en daar lag hij helemaal in gruzelementen.  Ap weer de scherven bij elkaar geveegd en alle stukken aan elkaar gelijmd en gevoegd met klei. Daar stond hij dan weer te pronken op onze tafel.

Pas nog zeiden we tegen elkaar: wat istie mooi hè? 

De volgende dag was ik aan het stofzuigen en je raadt het nooit – de vaas werd weer door het snoer van de stofzuiger van de tafel geveegd, en daar lag hij, voor de derde keer, in tientallen stukken en een boel gruis.

Eerlijk gezegd reageerde ik daarop nogal emotioneel. Ik voelde zóveel schaamte en schuld. Hoe had ik nou zó dom kunnen zijn? Het ergste is iemand teleur te stellen, die al dat werk voor niets had gedaan.

Wat kunnen we soms stom doen; we maken fouten en kunnen ons dan zo schuldig voelen en zó vol schaamte zitten. Het liefst kruip je dan weg in een hoekje en je durft niemand onder ogen te komen.

Maar wat is het geweldig dat God ons met andere ogen aanziet. Hij kijkt niet naar ons falen. Hij is onze hersteller. Hij is onze pottenbakker, en wij zijn als leem in zijn handen.

In Jer. 18:34 lees je dat de pottenbakker bezig was een werkstuk te maken op de schijf. Mislukte de pot, dan maakte hij van hetzelfde leem weer een nieuwe pot.
God ziet ons nooit als een mislukkeling, maar ondanks al onze fouten ziet Hij iets prachtigs in ons.

Zijn we nu als ezels als we fouten maken? Ik weet het niet. Laat mij maar een ezel zijn, maar dan een ezelsveulen dat Jezus naar de mensen brengt, zodat zij Hem alle eer en glorie geven.

Anita Verwaijen

(PS: de vaas is intussen wéér hersteld)